BI I OVAJ “EUROSONG”
 Sinoćnjom apsolutnom dominacijom Norveške, odnosno njenog predstavnika Alexandera Rybaka (“Fairytale”), koji je sa 169 poena razlike iza sebe ostavio drugoplasiranu Islanđanku, spuštena je zavjesa na moskovski “Eurosong”. Nikada pobjeda favorita nije bila ubjedljivija, i uprkos svim blokovskim i komšijskim glasanjima, kvalitet je isplivao na površinu. Rybak je suvereno vladao scenom, u maniru najboljih broadwayskih pjevača/plesača, imao više nego dopadljivu pjesmu, vidljivo širio pozitivnu energiju oko sebe, i uspjeh je bio zagarantovan. Uz to, “Bajka” Alexadera Rybaka je melodijski i aranžmanski podsjećala na stare evrovizijske pjesme, u vrijeme kad je ovaj festival zaista bio smotra lakih nota, što je donijelo dodatnu nostalgiju za vremenima kad se na bini nisu pojavljivala čudovišta, striptizete i gutači vatre.
 EBU je ove godine pokušao razbiti sistem glasanja “svako svome” , uvrštavanjem vrijednosti glasanja televoutinga i stručnog žirija u odnosu 50/50, ali je u tome samo djelimično uspio. Istina, bilo je osipanja glasova “o špondu”, ali je gro zemalja najviše bodova dao ipak onim najbližima. Uostalom, stručni žiri se ne odvaja previše od naroda, naročito u zemljama tranzicije, gdje je i najjače glasačko tijelo.
Muzički gledano, festival je odskočio u odnosu na 3-4 prethodna, barem što se kakvoće ponuđenih pjesama (a naročito vokala) tiče. Iako je i u Moskvi bilo tra-la-la pjesmičuljaka i stupidnih disko-pop igrarija (neke od njih su stigle i do trećeg mjesta), u Olimpijskoj areni izvedene su prave muzičke bravure, sa snažnim autorskim pečatima različitih provenijencija. Što je najvažnije, osim poljske kompozicije, sve takve su ušle u finale i zauzele sasvim solidne plasmane. Ovo naročito važi za Francusku i Englesku koje su na takmičenje poslale nevjerovatne performerke - Patriciu Kaas koja je izvela šansonu stare škole u modernom ruhu, te Jade Ewen za čiji je raskošan vokal pjesmu napisao najčuveniji svjetski autor mjuzikla Andrew Lloyd Weber. Misteriozna zavodljivost krila se iza odličnog estonskog ženskog seksteta “Urban symphony” čiji je uvod u pjesmu “Rändajad” bio iskopirana verzija starog hita “Four topsa” – “I’ll be there”, a najjednostavniji, ali i najupečatljiviji, bio je nastup ruske predstavnice Anastasiye Prikhodko, čiju je bolnu ispovjest majci (i ko ne zna ruski jezik, shvatio je o čemu se radi) na stejdžu pratilo pet LED ekrana sa njenim likom koji je stario tokom trominutne pjesme, tako da se pri fade-outu samo vidio lik starice koja plače. Jermenija je sve iznenadila čudnom kombinacijom ritma, pokreta i melodije koju su predstavile blizanke Inge & Anush.
 Do prije godinu-dvije dominantan trend u svijetu muzike - etno, ovoga je puta bio minimalno zastupljen na “Eurosongu”. Za njim su vidno posegle samo vlaško-podunavske zemlje Moldavija i Rumunija, a kako se to uistinu suptilno i znalački radi pokazao je modernizovani fado portugalskog sastava “Flor-de-Lis”. Etna je, ali samo u malim naznakama, ili u scenskim pokretima, bilo i kod Turaka (atraktivna Hadise počastila je publiku trbušnim plesom), Rusa, Čeha, Srba, Azerbejdžanaca, Albanaca, Hrvata... Za čvršći zvuk su se opredijelili Švajcarci, Bjelorusi, Makedonci, Irci, ali to ni u jednom od ovih slučajeva nije prošlo. Pokušaj crossovera klasične muzike i modernih techno ritmova samo je polovično uspio: Slovenci su ostali u polufinalu, a Šveđani na koncu završili kao 21-vi.
 Svake godine ima onih što na nesvakidašnje načine pokušavaju steći pozornost publike, pa je tako nastup njemačkog predstavnika “Alex Swings Oscar Sings” pratio seksi nastup svjetski poznate starlete Dite von Tees. Doduše, Ditino skidanje na sceni gledaoci su jedva vidjeli, jer je režiseru prenosa striktno sugerisano da se njeno pojavljivanje svede na najmanju mjeru. Dita se na generalnoj probi, prema dogovorenom scenariju, skinula do gaćica, sa bradavicama pokrivenim dijamantima, ali su iz EBU zabranili takav vid scenskog djelovanja da ne bi sablažnjivali publiku diljem Evrope. A mogli su je slobodno pustiti, jer je Ditino ogoljivanje grudi bilo “dječiji obrazovni program” u odnosu na nastup ukrajinske predstavnice Svetlane Lobode, čiji je performans bio kao preslikan iz erotic/porno filma “Caligula” sedamdesetih godina. I Izrael je danima prije nastupa bio u žiži interesovanja. Za tu je zemlju nastupio mješoviti ženski jevrejsko-palestinski duet Noa & Mira Awad, sa pacifistički angažovanom pjesmom “There must be another way”, što je samo po sebi kuriozitet u ovoj decenijama podijeljenoj zemlji.
 Dva najveća pozitivna iznenađenja ove godine su plasmani Islanda na vicešampionsku poziciju i Hrvatske u finale. I dok je u slučaju Igora Cukrova i Andree Šušnjare ključ plasmana svakako u lobiranju kod žirija koji je zemlji dao “wild cart” iz polufinala, plasman prelijepe Yohanne (njami – prim. ur.), koja kao da je mlađa sestra Scarlet Johansson (isto njami – prim. ur.), a koja je bila izuzetno iznenađena čak i plasmanom u finale, potpuno je neočekivan. Negativno iznenađenje je sedmo mjesto Grka Sakisa Ruvasa koji je najavljivao pobjedu, iako je imao ispodprosječnu bezličnu pjesmu, zatim tek pretposljednje mjesto Španije - jednog od članova velike četvorke, te neulazak u finale Crne Gore, koja je na kladionicama svrstavana u red favorita za najvisočiji plasman.
 Što se tiče predstavnika iz bivše SFRJ, samo su Bosna i Hrvatska ušle u finale. Hrvati su prošli zahvaljujući žiriju koji ih je izabrao kao “lucky lusere”, iako su bili tek trinaesti. Cukrov je polufinale otpjevao sasvim dobro, a u samom finalu je na početku kompozicije bio tiši od svojih pratećih vokala, što je dovoljno da uništi svaki ugođaj pjesme. U istoj polufinalnoj grupi Srbija je bila deseta, i da je po plasmanu, a ne po volji žirija, ona bi išla u finale. Međutim, valja reći da je vokalno izvođenje Marka Kona bilo jedno od najgorih u istoriji “Eurosonga”, a da je vrcavost i originalnost sa “Beovizije” potpuno iščezla uz novu koreografiju. “BiH” je najavljivana kao favorit za pobjedu, ali komunistička ikonografija i pumpajuća pjesma nisu bile dovolljne za nešto više od devetog mjesta. Slovenija je imala divnu (polu)instrumentalnu kompoziciju, međutim eksperiment gudačkog kvarteta i Martine Maerle nije uspio. Makedonija je pjesmom ostala zapretena u početku osamdesetih, a “tanko” otpjevana kopija Bon Jovija je bila u najmanju ruku degutantna. No, začuđujuće, i takva Makedonija bila je stepenik više u odnosu na Crnu Goru, čija je predstavnica - Baranka Andrea Demirović – odradila sve “po pravilima” kad je “Eurosong” u pitanju. Dopadljiva disko pjesma, snimljena u nekoliko verzija, proslavljeni autor, kampanja po velikom broju zemalja, video-klipovi, plesačka koreografija, ali - bez plasmana u finale. Bili smo na koncu 11-ti u prvoj polufinalnoj grupi, sa 23 boda zaostatka za Rumunijom, koja je posljednja iz grupe uspjela ući među top 25. Poslije ovoga, postavlja se pitanje šta mala zemlja, poput Crne Gore, može još da učini da poboljša svoj plasman. Teško pitanje, na koga RTV Crne Gore i ne pokušava da nađe odgovor. Još od početka nju ovo takmičenje pretjerano ne interesuje, što pokazuju i ulaganja u “Eurosong” projekte.
 Valja reći da je “Olimpijska Arena” u Moskvi bila (naravno) ispunjena do posljednjeg mjesta, a cijena karte je išla i do šest stotina eura. Domaćini su se potrudili da otvaranja večeri i pauze između muzičkih blokova budu zanimljive, pa su angažovali svjetski poznatu trupu “Cirque du Soleil”, čiji je nastup oduševio više od 20.000 ljudi u publici (naročito plivanje u bazenu koji se spuštao sa stropa do iznad glava). Ipak, najintrigantniji, i malo kome očekivan, bio je nastup dueta “t.A.T.u.” u pratnji velikog ruskog hora. Kakva čudna verzija pjesme “All the things she said”, sa brundanjem baritona i basova iza ženskih lead vokala. Voditelji manifestacije su bili posebna priča. Par koji je vodio finalno veče - Ivan Urgan, voditelj i glumac i Alsu, poznata ruska pevačica, bili su opušteni, spontani i sasvim korektni, dok par dvaju polufinalnih večeri - Natalya Vodyanova & Andrey Malakhov može konkurisati za najgori u svojoj konkurenciji u nekoliko decenbija dugoj istoriji “Eurosonga”.
P.S.
Ako imate kablovsku ili nešto slično, nadam se da ovu manifestaciju niste gledali na kanalu javnog servisa TVCG. Zvuk im je bio katastrofalan, a voditelji ispod nivoa podnošljivosti. RTS je imao najbolji zvuk i dosadnu voditeljku, a HRT najboljeg voditelja i nešto slabiji zvuk, pa ste mogli birati. A ako niste, sami ste krivi.
Arhiva kolumni:
27.09.2008. - ZA ŠOU PET PLUS, ZA ORGANIZACIJU DVA SA DVA MINUSA
5.09.2008.- ZA GENERACIJU KOJA RASTE
09.07.2008.- (ZLO)UPOTREBA "EUROSONGA"
25.12.2007. - VIŠE VRIJEDI SURLA SLONA...
24.12.2007 - NOVA
20.11.2007 - BEJBE, BEJBE, HAJD' SA MNOM NA SAJAM..
20.10.2007 - PREDUGAČKI TUŽNI SPISAK
24.09.2007 - KAKO SAM POPLAVIO, I OTPLAVIO
25.05.2007 - BOSANSKI LONAC NA EVROPSKI NAČIN
10.04.2007 - I TRI SULARA SU,I TRI SULARA SU,I TRI SULARA...
16.01.2007 - OSAMDESETE, DARVINE, BURAZERU
19.12.2006 - CRTANI FILMOVI I JA U NJIMA
21.11.2006 - IZMEĐU UVODNIKA, KOLUMNE I BLOGA. MOGA. |
